|
 |
|
Vou contarvos un conto triste A pouco de casar, doña Micaela comenzou a facer camisirías; mais a súa ilusión abateuse de súpeto e con bágoas nos ollos meteu nun frasco de augardente o froito merado dos seus amores. Doña Micaela escribeu nun papeliño: "Adolfo, 12 de maio de 1887". Pegou o papeliño no frasco e, dispois de bicalo tristemente, gardouno no armario das sabáns de liño. Non vos riades, porque o conto é triste. Aínda non decorreran catro meses e doña Micaela comenzou a traballar novamente nas camisirías. A boa fidalga regalábase cavilando no herdeiro que xa estaba en camiño do mundo, e por segunda vez doña Micaela ollou murchas as súas ilusións de nai, e con fonda tristura meteu en augardente o novo froito dos seus amores. Doña Micaela escribeu: "Rosa, 7 de xaneiro de 1888". Pegou o papeliño no frasco e moi amargurada gardouno no armario das sabáns de liño. Non vos riades, porque o conto é triste. A probe señora chorou tres veces máis e meteu en outros tantos frascos de augardente un "Pedro", un "Ramón" e unha "Alicia".
Non vos riades. A boa fidalga decatouse de que non aloumiñaría endexamais un fillo verdadeiro e cos seus grandes azos maternals adicou a vida enteira ó coidado garimoso dos frascos de augardente. ¡Triste vida! Non; non vos riades, porque o caso é triste. Cando unha fanada ilusión cumplía anos doña Micaela remudáballe o augardente. Tódolos días bicaba os frascos e arrombaba os laciños de seda que cinguían as vincas dos frascos de "Rosa" e de "Alicia". A boa fidalga chegou a vella e tiña criadas de tanto ben que andaban coas chaves dos armarios e gobernaban a casa. Un día chegou diante de doña Micaela unha das criadas. Viña tan cortada que non podía falar; mais a probe muller tirou consigo no chan e pouco a pouco foi confesando antre saloucos: -¡Perdón, miña ama! ¡A¡, qué desgracia, señora! 0 señorito "Adolfo" caeume das mans e rompeuse. E no intre doña Micaela esmoreceuse para sempre. |
|
|
