|
 |
|
Dous vellos que tamén tiveron mocedade, que se coñeceron nun baile, que logo se casaron por amor e que viviron arnándose tolamente. Dous vellos, sempre xuntos e sempre calados, que viven escoitando o rechouchío dun xilgaro engaiolado. Sen fillos e sen amistades. Soios. Antonte leváronlle o viático ó vello e onte morreu. A compañeira dos seus días visteuno, afeitouno e púxolle as mans en cruz.
-¡Deica logo, Eleuteiro! E os veciños que acudiran ó espeutáculo taparónse as bocas e riron cos ventres. A despedida da vella foi rolando e chegou ó casino, e o "deica logo Eleuterio" xa se convirteu en motivo de risa. Todos, todos, se riron e ninguén se decata con que delor a vella namorada chamará pola morte nesta noite de inverno. |
|
|
Hoxe
entraron catro homes e sacaron a caixa longa onde vai o morto. A vella
saíu á porta da casa e, coa voz amorosa dos días
de mocedade, despideuse do seu compañeiro:
