|
 |
|
Na noite da derradeira novena de difuntos a eirexa estaba ¡nzada de medos. En cada vela [e]scentilaba unha ánima e as ánimas que non cabían nas velas acesas acochábanse nos currunchos sombrizos e dende alí fitaban os rapaces e facíanlles carantoñas. Cada luz que o sancristán mataba era unha ánima acesa que se desfacía en fíos de fume e todos sentíamo-lo bafo das ánimas en cada vela que morría. Dende entón o cheiro da cera traime a lembranza dos medos daquela noite. 0 abade cantaba o responso diante duha caixa chea de ósos e no intre de fina-lo "paternóster" daba comenzo o pranto.
A procesión tiña remate no osario do adro. Os catro homes levaban o ataúde pendurado a rentes do chan e a facha deitada pingando cera por riba dos ósos. Detrás seguía o enxamio de mulleres ceibando laídos abrouxadores, moito máis arrepiantes que os do pranto nun enterro de afogados. E se as mulleres carpían, os homes esbagullaban calados. Naquela procesión todos tiñan por quen chorar e todos choraban. E aínda choraba Baltasara, unha rapaza criada pola caridá de todos que aparecera dentro dun queipo, a carón dun cruceiro, que non tiña pai nin nai nin por quen chorar; mais ela foi collida polo andacio do pranto e tamén se desfacía carpindo con tódolos folgos. Camiño das casas unha veciña inquireu da rapaza: -¿Por quen chorabas, Baltasara? I ela dixo, saloucando: -¿0 non ter por quen chorar parécelle pequena desgacia, señora? |
|
|
Catro
homes adiantábanse apartando mulleres enlouquecidas de door e cunha
rnan erguían o ataúde e coa outra empuñaban unha
facha.
