|
 |
|
Se a ponte vella falase, atestiguar podía o que vou contarvos: Era unha rapaza branca e bonita como unha filla de rei. Pola súa endebleza e o seu porte fidalgo fixérona costureira e tódolos anoiteceres pasaba pola ponte vella e cruzábase sempore co estudante de crego. — Boas tardes, Rosa. — Boas tardes, Pedro. Ela viña da costura; el tornaba do latín. E olláronse de pasada tantas veces na ponte vella que cando Pedro entrou no Seminario, xa levaba un amor no peito. O inverno foise e Pedro chegou do estudo e viña ardendo por ver a Rosa. O namorado sentábase tódolos anoiteceres na ponte vella, en espera... A costureira branca e bonita xa non andaba na costura e ó topárense nalgún camiño, ela agachaba a cara no seu pano i el poñíase a morrer. Un día edro escoitou, co corazón trubado, unha conversa na ponte. — Aquela cariña tan feita trocouse nunha carantoña que pon medo. Xa seu pai viña de xentes marcadas con cruz no libro da parroquia, e que non pensen en curala... O que che ten a probiña é o mal de San Lázaro. A noite daquel día pechouse para Pedro coma se se pechasen tódalas portas do mundo. Agora é un abade moi vello e moi santiño, que se senta moitos anoiteceres na ponte vella a reparti-lo ben da súa santidade en tódolos que pasan. |
|
|
A
ponte vella xa non rexe cos amores e as traxedias que leva no lombo e
calquera día amañece afundida.
