{"id":181,"date":"2013-06-22T00:30:13","date_gmt":"2013-06-21T22:30:13","guid":{"rendered":"http:\/\/manuelrivas.com\/cousas\/?p=181"},"modified":"2013-06-26T01:17:12","modified_gmt":"2013-06-25T23:17:12","slug":"o-alquilador","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.manuelrivas.com\/cousas\/o-alquilador\/","title":{"rendered":"O alquilador"},"content":{"rendered":"

\"O<\/a>O alquilador non ten m\u00e1is bens que un faco, unha albarda e unha corte, e ningu\u00e9n adevi\u00f1a como pode mante-lo faco. Cando reparo na besta do alquilador, na probe besta de todos, l\u00e9mbrome dunha gaivota desplumada. Aquel animali\u00f1o, a pique de dexenerar en burro, trenquelea porla beira dos cami\u00f1os, a rente das silveiras, e quen faga unha viaxe, cabaleiro en tal besta ferrada, seguir\u00e1 dispois a p\u00e9 o resto da s\u00faa vida.\u00a0<\/p>\n

Na probe besta do alquilador asub\u00eda o vento.<\/p>\n

Cando alg\u00fan cabalo forasteiro cai de pousada na corte do alquilador, o que nada pode dar porque nada ten pergunta con moito aquel de pousadeiro abastecido:<\/p>\n

\u2014\u00bfQue queres que che bote, cabalo? \u00bfB\u00f3toche trevo, alcac\u00e9n, senadela… ou que?<\/p>\n

O alquilador non \u00e9 mesmamente un ladr\u00f3n, pero petisca no alleo.<\/p>\n

Unha noite de luar vela\u00ed vai o alquilador armado de fouce e de cesta en dereitura do cimeterio. En chegando diante do valado, guindou coa cesta dentro e p\u00faxose a gabear pola parede arriba. Nisto ouviu que a cesta ca\u00eda no cami\u00f1o… O alquilador sinteu desexos de botar a correr; pero cont\u00edvose polo amor do faco que agardaba na corte. Armouse de carraxe e collendo a cesta guindouna de novo dentro do cimeterio… Non pasada nadi\u00f1a de tempo cando ollou que a cesta volv\u00eda polo aire e ca\u00eda outra volta no cami\u00f1o.<\/p>\n

Cesta adentro e cesta afora, as\u00ed a l\u00faa percorreu d\u00faas brazadas de ceo.<\/p>\n

O alquilador nun intre de arriscamento trabou a fouce cos dentes e gabeou polas pedras arriba disposto a encararse co morto que lle tiraba coa cesta. Cando se puxo a cabalo do valado, os seus ollos toparon coa cara riso\u00f1a do seu comprade “Furrica”, que tam\u00e9n apa\u00f1aba herba no cimeterio porque tam\u00e9n era alquilador.<\/p>\n

E os dous compadres ceibaron unha gargallada.<\/p>\n

Compartir isto:<\/h3>