{"id":218,"date":"2013-06-28T00:01:02","date_gmt":"2013-06-27T22:01:02","guid":{"rendered":"http:\/\/manuelrivas.com\/cousas\/?p=218"},"modified":"2013-07-02T00:41:22","modified_gmt":"2013-07-01T22:41:22","slug":"a-caron-da-natureza","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.manuelrivas.com\/cousas\/a-caron-da-natureza\/","title":{"rendered":"A car\u00f3n da natureza"},"content":{"rendered":"

\u00c9 no intre en que a terra, para se durmir, vaille virando as costas \u00e1 luz e o fume das tellas, mesto e leitoso, vaise erparexendo no fondo do val. Non \u00e9 cousa de outro mundo pinta-lo que ven os ollos, que ser\u00e1n comestos polos vermes; pero na paisaxe hai m\u00e1is cousas que fitar, pois naque mu\u00ed\u00f1o cantareiro, dous namorados danse o primeiro bico e naquel pazo do casti\u00f1eiro seco ouvean os cans.<\/p>\n

Dende o adro dunha eirexa oll\u00e1mo-lo val afundido na choiva. A iauga qeu cai a f\u00edo aplaca o fume azul contra as tellas brilantes dunha chouza. Os cami\u00f1os est\u00e1n cubertos de lama e un vendedor de cobertores pasa cabaleiro na s\u00faa besta ferrada. Vela\u00ed o cadro dun pintor; pero a\u00ednda hai m\u00e1is na paisaxe, pois tocan a morto no campanario da eirexa e o son \u00e9 tan amargurado coma se batesen a camp\u00e1 coa mesma cabeza do morto e non adevi\u00f1amos en cal casa do lugar hai desgracia porque todas, todas, est\u00e1n tristes.\u00a0<\/p>\n

Noite de luar. Na beira dunha encrucillada de leenda un cruceiro ten a rentes de si a mesa de pedra onde pousan os mortos para botarlle o responso; por antre os pi\u00f1eiros am\u00f3strase a r\u00eda maina; a l\u00faa est\u00e1 pendurada da ponla dun pino. O pintor ten que evocar algo m\u00e1is que unha visi\u00f3n, pois na mesa de pedra do cruceiro, aquela mesma tardi\u00f1a, pousaron o corpo morto dun rapaz que veu do servicio; por aquela congostra vai un estudante de crego cavilando na moza do pano roxo que lle roubou a vocaci\u00f3n. E \u00f3 lonxe cantan un alal\u00e1.<\/p>\n

Ma\u00f1anci\u00f1a de domingo. Os montes de lonxe te\u00f1en azures de Patinir; as xestas e os toxos po\u00f1en as s\u00faas moti\u00f1as marelas na divi\u00f1a sinfon\u00eda verde da paisaxe. Moitas cousas m\u00e1is ten a paisaxe para un artista, pois nunha ponla daquela maceira o melro de Guerra Xunqueiro, “lucid\u00edo e xovial” a\u00ednda, agarda polo abade da aldea para darlle os “bons d\u00edas”; choveu onte; as camp\u00e1s da eirexa repenican unha mui\u00f1eira e polos carreiros das veigas de acol\u00e1 embaixo as formigui\u00f1as negras e roxas ve\u00f1en \u00e1 misa.<\/p>\n

O tempo engalanou cunha tona de ouro e prata o vello castelo feudal; os esclavos de fisco sachan o millo nas leiras; antre os salgueiros sombrizos do fondo do val av\u00edstase a fouce do r\u00edo. O sol bate no lombo da terra. Todo est\u00e1 disposto para pintar porque todo \u00e9 regal\u00eda dos ollos; pero na paisaxe hai m\u00e1is. Hoxe \u00e9 v\u00edspera de San Xoh\u00e1n, arrecende a colo de nai, cantan os grilos e o vento morno trainos de lonxe o son dun bombardino. Ma\u00f1\u00e1n lavar\u00e9monos con herbas arrecendentes.<\/p>\n

Anoitec\u00eda. A silueta negra dun pino dibux\u00e1base no azul escuro do ceo. Todos sabedes que na primaveira os pinos botan milleiros de velas, collendo eis\u00ed o aspeito de candieiros xigantes. \u00a1Cantas veces sentimos desexos de alcende-las velas dos pinos! Pos ben; perto do meu pino acertou pasa-lo Vi\u00e1tico alde\u00e1n (o crego, dous rapaces, catro mulleri\u00f1as que van rezando) e, \u00a1ou miragre!, o irm\u00e1n pino, sentido o momento relixioso e en homenaxe \u00e1 Sagrada forma, alcendeu as s\u00faas velas, que estiveron acesas namentras o Vi\u00e1tico non se perdeu na revolta do cami\u00f1o.<\/p>\n

Un d\u00eda de nadal, ollando unha paisaxe que imitaba un Nacimento, decateime de que hai m\u00e1is fermosura nas froli\u00f1as dos campos que nas froles de xard\u00edn. As froli\u00f1as ventureiras que nacen nos campos parecen creadas polo Bosco ou por Breughel “o vello”, namentras que as froles foulentas de xard\u00edn semellan os encoiros manteigosos de Rubens. Dende ent\u00f3n eu quixen ser un ventureiro das letras.<\/p>\n

Compartir isto:<\/h3>