{"id":23,"date":"2010-04-29T23:21:50","date_gmt":"2010-04-29T21:21:50","guid":{"rendered":"http:\/\/manuelrivas.com\/cousas_temp\/?p=23"},"modified":"2013-07-15T17:59:53","modified_gmt":"2013-07-15T15:59:53","slug":"o-rifante","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.manuelrivas.com\/cousas\/o-rifante\/","title":{"rendered":"O “Rifante”"},"content":{"rendered":"

\"O<\/a>O “Rifante” era un mari\u00f1eiro que ganaba pesos que na s\u00faa bulsa gard\u00e1banse talmente como auga nunha peneira. En terra o Rifante non ti\u00f1a caletre ning\u00fan; en canto pon\u00eda p\u00e9 no seu barco, troc\u00e1base nun sabio. Ti\u00f1a moitos fillos e moitos netos e todos a gastar a barullo porque o mar daba para todo.<\/p>\n

Ningu\u00e9n lle negou o creto de bo patr\u00f3n e de bo cristiano que ti\u00f1a; mais \u00e1s veces parec\u00eda ter tratos co demo. Hab\u00edan de larga-lo aparello outros mari\u00f1eiros e non hab\u00edan de coller ren; chegaba o “Rifante” e coll\u00eda unha fartura de peixe.<\/p>\n

O “Rifante” era farturento de seu. Estando a pique de morrer afogado ofreceuse a Nosa Se\u00f1ora e regaloulle un manto de seis mil re\u00e1s, ademais da misa cantada, m\u00fasica, foguetes, traxes novos e comida a fartar.<\/p>\n

O “Rifante” ti\u00f1a fe na s\u00faa fada. Unha vez enfermouse e fixo de patr\u00f3n o fillo m\u00e1is vello. En canto volveu do mar, o fillo achegouse \u00f3 leito do pai e tatexando de medo contoulle que o aparello quedara trabado nunhas pedras. O “Rifante” dixo simplesmente: “Non te\u00f1as medo, Ram\u00f3n; o mar levouno, o mar dar\u00e1 para outro”. E despois calou e virouse cara \u00e1 parede.<\/p>\n

\u00a1Que confianza ti\u00f1a o “Rifante” no mar!<\/p>\n

Pero tanta fartura minguou de s\u00fapeto e a fame foi entrando en t\u00f3dolos fogares. Tal aconteceu cando as tra\u00ed\u00f1as mataron o xeito.<\/p>\n

O “Rifante” apareceu un d\u00eda diante do meu pai, amigo seu dende nenos e adernais conselleiro.<\/p>\n

\u2014 \u00bfSabes unha cousa? \u2014dixo\u2014. Hai fame, \u00a1fame!, na casa do “Rifante”. Ti xa sabes que nunca ped\u00edn nada a ningu\u00e9n; mais agora ve\u00f1o petar na t\u00faa porta para que me emprestes mil re\u00e1s. Quero botarlle un balc\u00f3n novo \u00e1 mi\u00f1a casa, \u00bfsabes?, e as\u00ed a xente que vexa que ando en obra non pensar\u00e1 que os meus non te\u00f1en que levar \u00e1 boca.<\/p>\n

Meu pai, que percorreu moito mundo, aseguroulle que a fame c\u00farase con pan, mais o “Rifante” p\u00faxose teso e volveu a falar.<\/p>\n

\u2014 A vergonza \u00e9 pior que a fame.<\/p>\n

E seguro meu pai de non convencer en terra a un home que somentes ten intelixencia no mar, abreu a gabeta e colleu mil re\u00e1s, pero o “Rifante” atallouno:<\/p>\n

\u2014 Non, agora non mos deas; xa virei por eles.<\/p>\n

Na noite daquel d\u00eda vela\u00ed se sinteu unha tropa na nosa casa. Era o “Rifante” que vi\u00f1a coa muller, os fillos, os xenros, as noras e os netos; todos en procura dos mil re\u00e1s.<\/p>\n

A patulea do “Rifante” encheu a casa toda e daba medo pensar c\u00f3mo formar\u00edan roda dernandando pan \u00f3 seu Patriarca.<\/p>\n

O “Rifante”, coa gorra encachada at\u00e9 as orellas, pideulle os cartos a meu pai e, \u00f3 recibilos das s\u00faas mans, descubreuse relixiosamente e, amostr\u00e1ndollos a todos, dixo con solenidade:<\/p>\n

\u2014 Mi\u00f1a muller e meus fillos, se morro, xa sabedes que se lle deben cincoenta pesos a iste horne.<\/p>\n

E sen decir outra verba, tapou a cabeza e foise diante de todos, escaleira abaixo.<\/p>\n

Compartir isto:<\/h3>