{"id":25,"date":"2010-04-29T23:22:58","date_gmt":"2010-04-29T21:22:58","guid":{"rendered":"http:\/\/manuelrivas.com\/cousas_temp\/?p=25"},"modified":"2013-07-07T22:15:31","modified_gmt":"2013-07-07T20:15:31","slug":"ainda-eu-non-nascera","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.manuelrivas.com\/cousas\/ainda-eu-non-nascera\/","title":{"rendered":"A\u00ednda eu non nascera"},"content":{"rendered":"

\"A\u00ednda<\/a>A\u00ednda eu non nascera e mi\u00f1a nai era pequena.<\/p>\n

Na bocanoite dun d\u00eda morno de abril as xentes da mi\u00f1a vila ollaron unha raiola de luz que vi\u00f1a do mar, batendo no campanario da eirexa como unha raiola de sol colada por unha fenda das nubes; pero non era de sol nin de luar nin de cousa semellante. Aquilo era unha luz de l\u00f3stregos, botada por un ollo vixiante, que cachea algo, det\u00e9ndose de tempo en tempo no campanario da eirexa para sabe-la hora e seguir dispois traballando.<\/p>\n

As xentes acud\u00edan en greas dende t\u00f3dolos cabos da vila e plant\u00e1banse na praza, todos caladi\u00f1os coma petos. Chantados os p\u00e9s no chan segu\u00edan cos ollos o movimento da luz; alentaban a modo e os coraz\u00f3ns petaban forte.<\/p>\n

Xa noite pechada chegou o m\u00e9dico, home de moito creto cent\u00edfico, e todos f\u00f3ronse a il agardando que da s\u00faa boca sa\u00edse a verdade. O m\u00e9dico ollou a luz, enrugou a nar\u00eds, ergueu os hombreiros e dixo con cara de poucos amigos:<\/p>\n

\u2014 Eu non co\u00f1ezo iste fen\u00f3meno.<\/p>\n

Nunca tal dixera. Unha muller formulou nun ch\u00edo de delor o medo de todos. E as xentes enlouquecidas espall\u00e1ronse polas r\u00faas berrando: “\u00a1Que se acaba o mundo!” “\u00a1Que se acaba o mundo!”<\/p>\n

Uns corr\u00edan con sacos de pan \u00f3 lombo en dereitura do monte, outros axionll\u00e1banse nos cruceiros e rezaban. Os neni\u00f1os, levados polas nais, carp\u00edan con t\u00f3dolos folgos; os vellos ped\u00edan confesi\u00f3n.<\/p>\n

Os ladr\u00f3ns restitu\u00edan o roubado ou declaraban o roubo; os calumniadores apreixaban a roupa das s\u00faas v\u00edtimas pedindo perd\u00f3n. Diante da morte todos se laiaban dos seus pecados.<\/p>\n

E arreo segu\u00edan resoando na noite, como cantos de galo, os berros arrepiantes: “\u00a1Que se acaba o mundo!” “\u00a1Que se acaba o mundo!”<\/p>\n

O vello abade non daba abasto confesando pecadores e, canso xa, deteminou benzoar a todos e absolvelos porque a morte estaba perto e non hab\u00eda tempo que perder.<\/p>\n

Nisto chegou Ram\u00f3n, o mozo m\u00e1is forte da vila, traendo da man a moza dos seus amores. A parella de namorados furaban na xente como unha punta de ferro e, dispois de moito traballo, present\u00e1ronse diante do abade e caeron \u00f3s seus p\u00e9s.<\/p>\n

\u2014 C\u00e1senos, se\u00f1or, c\u00e1senos, que estamos vivindo en pecado mortal.<\/p>\n

E cando a\u00ednda non rematara de abenzoalos o abade, escoitouse unha voz que dec\u00eda:<\/p>\n

\u2014 \u00a1Non te\u00f1ades medo ning\u00fan, que \u00e9 luz el\u00e9utrica da escoadra inglesa! \u00a1Non te\u00f1ades medo que \u00e9 luz el\u00e9utrica!<\/p>\n

Era o dono da f\u00e1brica de salaz\u00f3n, que vi\u00f1a correndo cun farol na man.<\/p>\n

Ram\u00f3n e Micalea xa non viv\u00edan en pecado e colleron vergonza diante da xente.<\/p>\n

Compartir isto:<\/h3>