{"id":36,"date":"2010-04-29T23:34:32","date_gmt":"2010-04-29T21:34:32","guid":{"rendered":"http:\/\/manuelrivas.com\/cousas_temp\/?p=36"},"modified":"2013-07-07T22:19:05","modified_gmt":"2013-07-07T20:19:05","slug":"na-cova-dos-carcamans","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.manuelrivas.com\/cousas\/na-cova-dos-carcamans\/","title":{"rendered":"Na “cova dos carcam\u00e1ns”"},"content":{"rendered":"

\"Na<\/a>Na “cova dos carcarn\u00e1ns” vive \u2014seg\u00fan contan\u2014 unha dona encantada que v\u00e9n a peitearse de ma\u00f1\u00e1n cedo nas pedras da beiramar, i eu gustaba de ir mata-lo tempo naquela medo\u00f1enta soedade, agardando que calquera d\u00eda aparecese diante dos meus ollos a fremosura que tantos mari\u00f1eiros ollaran. I en axexo da dona encantada pasei d\u00edas e d\u00edas sentado no curuto da mesma pedra.<\/p>\n

Fun esquec\u00e9ndome do encanto e af\u00edxenme \u00e1 soedade medo\u00f1enta e \u00f3 bru\u00eddo das ondas do mar. A\u00ednda levo nos ouvidos o son das ondas que escachaban nas pedras e a resposta que fac\u00edan no fondo da “cova dos carcarn\u00e1ns”.<\/p>\n

Os meus ollos poucas veces esculcaban nas lonxan\u00edas: pous\u00e1banse mellor no fondo das augas, onde eu pod\u00eda avista-lo mundo que criou mitos no max\u00edn popular.\u00a0<\/p>\n

Non sei por qu\u00e9, mais eu sempre deti\u00f1a o meu ollar nunha pedra redonda como un cr\u00e1neo, toda cuberta de argazo verde. E as mi\u00f1as visitas xa non ti\u00f1an outro ouxeto que olla-la pedra redonda.<\/p>\n

Un d\u00eda de mareas vivas tanto devalou o mar que a pedra botou f\u00f3ra das augas o seu curupete e nunca tanto se asemellou a un cr\u00e1neo cuberto de cabelos verdes. Cando unha onda solagaba a pedra, o pelo desfia\u00f1\u00e1base debaixo do mar, abolando como o cabelo dunha muller afogada. No recuar das ondas a pedra sa\u00eda das augas e o cabelo aplac\u00e1base i ent\u00f3n aparec\u00eda peiteada con raia \u00f3 m\u00e9deo, talmente como unha cabeza de muller.<\/p>\n

Moitas veces ollei como as ondas do mar xogaban co cabelo verde e os meus ollos encantados non se fartaban endexamais.<\/p>\n

Nun ser\u00e1n de br\u00e9tema d\u00e9ronme tentaci\u00f3ns de colle-la pedra e desfacerlle os cabelos para dar acougo \u00f3 meu esp\u00edrito.<\/p>\n

Arrisc\u00e1ndome moito puden chegar perti\u00f1o da pedra redonda e, alongando o brazo, apa\u00f1ei os cabelos e turrei por eles para riba.<\/p>\n

A pedra era levi\u00e1n i erguina no aire como un verdugo que amostra unha cabeza cortada.<\/p>\n

Cando me lembro, a\u00ednda sinto un arruf\u00edo nas costas. O que eu ti\u00f1a pendurado polos cabelos non era unha pedra, non: era… \u00a1unha caveira hum\u00e1n!<\/p>\n

Cicais a caveira da dona encantada, que debeu rnorrer, porque xa fai moito tempo que non v\u00e9n peitearse de ma\u00f1\u00e1n cedo nas pedras da beiramar.<\/p>\n

Compartir isto:<\/h3>